ΠΩΣ ΒΑΖΩ ΟΡΙΑ ΣΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ;

Η οριοθέτηση των παιδιών είναι ένα θέμα που απασχολεί αρκετά τους γονείς. Πολλές φορές λόγω του αυξημένου φόρτου εργασίας και των πολλών υποχρεώσεων, αρκετοί γονείς αισθάνονται τύψεις προς το παιδί κι έτσι είτε δεν μπορούν, λόγω κούρασης, είτε δεν θέλουν να βάλουν όρια στο παιδί τους για να μην χαλάσουν τη σχέση μαζί του. Είναι όμως αυτό που χρειάζεται ένα παιδί ή μήπως τα όρια κάνουν τη ζωή του πιο λειτουργική;

Ας αρχίσουμε όμως πρώτα με το τι είναι τα όρια. Τα όρια ουσιαστικά είναι οι κανόνες που θέτουμε στο παιδί σε σχέση με τη συμπεριφορά του. Όρια μπορούν να μπουν στον ύπνο, στο φαγητό, στο παιχνίδι, στη μελέτη, στην τηλεόραση και σε πολλούς άλλους καθημερινούς τομείς. Τα όρια είναι απαραίτητα ακόμα κι αν πολλές φορές φαίνονται αυστηρά. Χωρίς αυτά το παιδί μπορεί να φαίνεται πολλές φορές ανασφαλές, κάτι που έχει αντίκτυπο και στη συμπεριφορά του.

Όσο πιο νωρίς αρχίσει η οριοθέτηση και το παιδί μάθει να ελέγχει τη συμπεριφορά του, θα μπορέσει να εκφράζει με υγιή τρόπο το κάθε συναίσθημα που μπορεί να έχει ή τη δυσαρέσκειά του και μεγαλώνοντας θα γίνει πιο ευτυχισμένο. Αυτό θα συμβεί επειδή θα ζει σε ένα σταθερό περιβάλλον με σαφή όρια και θα έχει πλέον συνηθίσει σε αυτό. Θα μπορεί να λύνει τα προβλήματά του, να διεκδικεί όσα θέλει και χρειάζεται, να υπερασπίζεται τον εαυτό του και το πιο σημαντικό, να μπορεί να θέσει το ίδιο τα δικά του όρια.

Τα όρια όμως δεν επιτυγχάνονται τόσο εύκολα. Πρέπει εμείς οι ίδιοι να είμαστε κατάλληλα προετοιμασμένοι και ίσως να χρειαστεί να αλλάξουμε τον τρόπο συμπεριφοράς και σκέψης που έχουμε μέχρι τώρα. Καλό είναι να μάθουμε να αποδεχόμαστε το παιδί μας με τις δυσκολίες του, να είμαστε συνεπείς σε αυτά που λέμε αλλά και σε αυτά που κάνουμε. Να σταματήσουμε να βρισκόμαστε σε συναισθηματικά άκρα, δηλαδή είτε να είμαστε υπερπροστατευτικοί, είτε υπερβολικά αυστηροί και τέλος να μιλάμε και να ακούμε το παιδί όταν εκφράζει με οποιονδήποτε τρόπο τις ανάγκες του. Αυτό ίσως είναι το πιο σημαντικό κομμάτι απ’ όλα, για να είμαστε κοντά στο παιδί όχι μόνο με την παρουσία μας αλλά και συναισθηματικά.

Επίσης, πολύ σημαντικό για να πετύχουμε την οριοθέτηση είναι το μήνυμα που προσπαθούμε να περάσουμε στο παιδί θα πρέπει να είναι άμεσο και ξεκάθαρο. Μιλάμε για τη δυσκολία που αντιμετωπίζουμε άμεσα, όχι κάποια άλλη στιγμή στο μέλλον. Ειδικά αν βρίσκεται σε μικρή ηλικία. Δηλαδή αν συμβεί κάτι που δεν μας αρέσει και θεωρήσουμε ότι πρέπει να το συζητήσουμε μαζί του, αν το κάνουμε για παράδειγμα μία εβδομάδα μετά το περιστατικό το πιο πιθανό είναι το παιδί να μην το θυμάται, άρα μην καταλάβει γιατί συζητάμε. Επίσης είναι πολύ βασικό να μιλάμε με θετικό τρόπο και όχι με επιθετικότητα ή με υπερβολική αυστηρότητα και να ρωτάμε το παιδί ξεκάθαρα γι’ αυτό που του συμβαίνει. Προσπαθούμε να το καταλάβουμε και όχι να το κρίνουμε για τη γνώμη του ή για τις πράξεις του. Ακόμη, αντί να το τιμωρήσουμε για τις πράξεις του, κάτι το οποίο μπορεί να μην καταλάβει γιατί συμβαίνει και να του μειώσει την αυτοεκτίμηση, κάτι που δεν το θέλουμε, μπορούμε να του θέσουμε μία συνέπεια. Η συνέπεια καλό θα ήταν να συνδέεται άμεσα με αυτό που συνέβη και να του δώσουμε την ευκαιρία να επιλέξει το ίδιο αυτό που θα συμβεί. Για παράδειγμα, αν δεν μελετήσεις, δεν θα πάμε το απόγευμα στο σπίτι του φίλου σου. Είναι δική σου επιλογή το τι θα κάνεις. Έτσι την επόμενη φορά μπορεί η συμπεριφορά του να είναι διαφορετική. Όταν η επιλογή του θα έχει αρνητική συνέπεια, πρέπει να του δείξουμε ότι καταλαβαίνουμε την απογοήτευσή του, αλλά πρόκειται για κανόνες και η επιλογή ήταν δική του. Σε αυτό το σημείο είναι βασικό να μην υποχωρήσουμε σε όσα έχουμε πει προηγουμένως και να έχουμε σταθερή άλλα όχι αυστηρή συμπεριφορά για να μην απομακρύνουμε το παιδί.

Τέλος, είναι σημαντικό να κατανοήσουμε πως θέτοντας όρια στα παιδιά δεν αποσκοπούμε μόνο στην πρόοδο τους στο σχολείο. Τα προετοιμάζουμε κατάλληλα για την ενήλικη ζωή και την ενσωμάτωσή τους στην κοινωνία. Φυσικά κάποιοι δυσκολευόμαστε περισσότερο από άλλους να θέσουμε όρια στα παιδιά είτε λόγω χαρακτήρα είτε λόγω βιωμάτων είτε λόγω έλλειψης χρόνου. Στην περίπτωση αυτή, είναι αναγκαίο ένας γονέας να απευθυνθεί σε κάποιον ειδικό ψυχολόγο και να ακολουθήσει και ο ίδιος εξατομικευμένο πρόγραμμα συμβουλευτικής γονέων και ίσως και το παιδί πρόγραμμα θεραπείας συμπεριφοράς. Τα όρια δεν είναι ακατόρθωτα, θέλουν επιμονή, υπομονή και να γινόμαστε με τις πράξεις μας παραδείγματα για τα παιδιά μας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s